| Carel de Loë | 2 uur vertraging |
|---|---|
| Erik Jan Kleingeld | 5 uur te laat |
| Leo ten Wolde | 3 uur te laat |
| David Wijmans | 1 uur te vroeg |
| Frank van de Peppel | stipt op tijd |
| Gijsbert Portheine | ½ uur te vroeg |
| Jeroen Dirks | 1 uur te laat |
In de
trein werden er flink gediscussieerd over de verdeling van de
zitplaatsen in het vliegtuig. Uw reporter hoorde het volgende:
Frank: Ik zit aan het raam.
David: Ik zit aan het gangpad.
Gijsbert: Ik zit aan de stewardess. (Op dit moment
hadden we de
charmante dames van de PIA natuurlijk nog niet gezien).
Iedereen werd gelukkig door de douane gelaten zodat er nog genoeg tijd was voor het SEE, BUY, FLY gebeuren. Omdat Funine een club van echte intellectuelen is werden er vooral boeken gekocht in plaats van drank en sigaretten. Frank deed een externe inspectie van de PIA Boeiing die voor het raam geparkeerd stond en vervolgens werd er ingestapt.
De dag begon om 09:00 uur met een koude douche, een paar witte boterhammen met hagelslag en cheddar cheese en doornroosje werd langzaam wakker onder zijn klamboe. Toen we om 11:00 uur vertrokken, bleek dat we te maken hadden met een strakblauwe lucht en begon Bono met zijn succesvolle onderhandelingen met buschauffeurs. Met behulp van drie pre-historische busjes (300 RP / rit) arriveerden wij bij "Taman Mini", alwaar wij na onze eerste ervaring met de "kokos-melk" met een kabel-baan over een mini-Indonesië vlogen. Hier werden op een paar hectare grond alle verschillende regio's van Indonesi‰ voorgesteld in de vorm van paviljoens. Wij waren waarschijnlijk een grotere attractie voor de Indonesiërs dan dat de paviljoenen een attractie waren voor ons. Bij het eten kwam dit nog eens extra duidelijk naar voren, daar wij zonder dat wij daar aanvankelijk erg in hadden, bijna voorgoed werden gekoppeld aan een "nichtje" van de eigenares van het eettentje. Zelf leek zij een voorkeur voor Leo te hebben. Des-al-wel-te-plus heerlijk gegeten, een gamelan voorstelling bijgewoond en vervolgens verneukt door een buschauffeur. (Vijftig meter verderop, buiten het park, hadden wij voor de normale prijs een busje kunnen checken.)
In het centrum van Jakarta, na bij de McDo een milkshake te hebben genuttigd, naar het Hard-Rock café‚ gegaan - wat erg mooi en duur was (pilsje voor 9000 RP) - en toen gegeten voor weinig. Gescheten bij de McDo (daar was pleepapier) om vervolgens naar het Jazz-Rock caf‚ te gaan. Daar wisten wij via halve liter glazen in twee uur tijd 350.000 RP naar binnen te gieten. Na enige tijd hadden wij door dat de band ook verzoeknummers zou spelen, dus werden er rap liedjes bedacht en opgedragen aan een aantal lieve meisjes aan de andere kant van de planeet. Jammer genoeg kregen wij en de Jakartase "upper-upper-upper-class" onze nummers niet te horen. De reden is ons nog steeds volstrekt onduidelijk (waren onze namen dan zo moeilijk?).
Na afloop charterde Bono weer een busje (het betere staaltje
afdingen werd getoond) om vervolgens bij de verkeerde straat te
worden afgezet. Volgens Ten Wolde moesten wij
, volgens Wijmans
en volgens Peppel
. Uiteindelijk waren
het de over onze tenen
trippelende ratten, die ons huiswaarts begeleidden. Om 03:00 uur
is het oogjes toe.
David Wijmans
Een aantal He-men doen moeite om zich op te drukken (hoewel dit niet helpt tegen een vette pens). Het mes is kwijt. Als de kaas en boter uit de ijskast komen blijkt het mes ook gekoeld te zijn. De boter smeert niet en is harder dan echte boter uit de vriezer.
Na acht man plus bagage in de bus te hebben gepropt, (de tweede chauf. past er niet meer bij), begeven we ons in het roulette spel dat "het verkeer van Jakarta" heet. Dit geeft ons gelegenheid de rijgewoonten te observeren:
In tussenstopstad Bogor gaan we naar de botanische tuin. Met de gekochte toegangskaartjes gaan we eerst chinees eten. Deze keuken is zoeter en gebruikt meer tomaat dan de indonesische keuken. In de botanische tuin stonden we net de Phoenix bomen te bewonderen toen we de eerste tropische regenbui voelden. Bij het terugrennen van boom naar boom ging Portheine keihard door z'n enkel. In groepjes geraken wij terug in de bus.
Meteen vertrekken we richting Bandung, terwijl we door een stoelendans iets minder waardeloos zitten. De nacht valt om 18:00 uur. In het donker rijden we omhoog tot ongeveer 2500 meter en daarna weer naar beneden. Tijdens de rit hebben we een bijna- dood ervaring.
In Bandung worden we opgewacht door de dienst-maagd(?). Na het nuttigen van rijst, sateh en wat restjes gaan we pokeren. Aangezien het de geboortedag van Mohammed is, wordt op alle 10 zenders hetzelfde uitgezonden. Na het kaarten gaan we allemaal pitten.
Leo ten Wolde
Toen we thuiskwamen was het feest nog niet afgelopen. De sleutel bleek niet te passen, IJsthee kon ons niet horen en we wisten niet waar de bel zat. Leo dacht dat hij alles kon en probeerde over een poortje naast het huis naar de tuin te klimmen. Het asbesten dakje bleek echter niet op zijn gewicht berekend te zijn. Hij was drie seconden boven en in een fractie van een seconde weer op de grond - niet gebroken, maar wel geschaafd. Niet zo slim voor een bouwkundige; die moeten toch kunnen zien of iets stevig is of niet?
Carel de Loë
We zijn maar gaan lunchen in een Japans fast-food- restaurant. Daarna zijn we naar een bank gegaan die wel wilde wisselen. Jeroen voelde zich niet goed en haakte hier af. Omdat er girobetaalkaarten verzilverd moesten worden en kaarten verzonden gingen we vervolgens naar het hoofdpostkantoor. Het postkantoor bleek erg mooi te zijn en ten Wolde regelde een rondleiding en een audi‰ntie bij de manager. David legde het gebouw op video vast. Een ander architectonisch interessant gebouw dat we die middag bezochten was het Savoy-Homan hotel. Uiteindelijk belanden we op een terrasje. Terwijl een aantal daar zaten te genieten kochten Carel, Frank en Gijs een paar boeken in de plaatselijke Waltman die ongeveer drie keer zo goedkoop was. Niemand had zin in indonesisch eten, dus een aantal at niet en de rest at in de McDonalds. In het winkelcentrum waar de Mac lag, werd ook nog even inkopen gedaan voordat we naar huis gingen.
Carel de Loë
Erik Jan Kleingeld
Het zwembad lag in de schaduw van een groot hotel waar voornamelijk westerse(lees Nederlandse)gasten in de tuin zaten. Naast het zwembad was wel een lekker zonnetje en Frank en Gijs gingen daar dan ook meteen voor. De rest dook in het zwembad, maar nadat er eigenlijk niet veel te spelen viel ( Saya malin bal. Tidah bal) gingen ook zij in het zonnetje zitten of de speeltuin apparaten verkennen. Natuurlijk werd er ook genoten van het gratis plakje cake dat bij het entreekaartje inbegrepen was.
We waren op tijd thuis om te genieten van een lekkere maaltijd(helaas liet niet ieders gezondheid dat genieten toe). Na het eten trok de groep de stad in, Leo en Carel thuis latend om bekende redenen. Het paardedansen waarvoor we kwamen bleek die avond niet plaats te vinden. Wel was er een grote kermis waar iedereen van alles verkocht en waar ook nog enkele kermisattracties waren(waarvoor over het algemeen gold: wie het meest ongestructureerde herrie produceert heeft gewonnen). In de stad zelf gingen de meeste winkels weer dicht maar het bleef gezellig op straat, onder andere door lambada- spelende stoplichten.
Thuis werd nog wat nagebabbeld en Leo, Erik Jan, Bono en Jeroen speelden nog een spelletje O'Hell, samen met Agus, een neef van Bono die, als een goede leerling, tenminste wel kansloos verloor(vooral blijven lachen). Uiteindelijk werden we moe en gingen we naar bed.
Erik Jan Kleingeld
In één van de tempels stond een beeld van een god: half mens, half olifant, met een mega slurf gestoken in een potje. De god van de eeuwige wijsheid. Het verhaal over deze god is volgens de gids: "als zij over de slurf wrijft en jij in het potje slurpt, dan word je erg wijs." Erg vervelend was dat Leo en David de borsten van een godin hebben aangeraakt. Als vrouwen dit doen worden ze knapper, maar als mannen dit doen veranderen ze in vrouwen. Ai!!!! In de grootste tempel, die van Shiva, waren reli‰fs te zien, die vertelden over het verhaal van Rama en Shinta. Een soort Romeo & Julia verhaal, maar dan met een happy-ending speciaal voor de toeristen..
's Avonds gingen we naar een ballet voorstelling met echte javaanse dans (wel 'modern'; dus met boogschieten en zo) en die vervelende Gamelan muziek. Dit ballet vertelde ook het verhaal van Rama en Shinta en de witte turbo aap. Hierna gingen we naar huis.
Gijsbert Porheine
Nee, want reeds na 5 km moest de gehuurde chauffeur van ons "geregelde" busje in een stroom van superbenzine uit gaan vinden dat iemand de afdichtring van het benzine filter vergeten was mee te nemen. De man bleek echter zeer creatief en met wat karton werd een ringetje geknutseld. 100 meter verder lekte het ding echter alweer als een hondje dat loops is. Gelukkig bleek nu de benzinetank lek te zijn. Ook dit euvel werd verholpen(met een beetje zeep) maar toen we wegreden knalde er een brommer op onze achterkant. Dat deed de deur dicht. De chauffeur had er geen vertrouwen meer in. Wij trouwens ook niet. Dus gingen we maar naar de Kraton. Dat is dus het paleis van een Leienaar die het goed getroffen had en het als Sultan van Yogya schopte tot vice van Indonesi‰. Vooral de foto van zijn groentijd was erg aardig. Zijn paleis trouwens ook. Verder hebben we de beroemde thee ceremonie gezien. WOW!!.
Des middags (eind van de middag) zijn we op zoek gegaan naar een echte batik fabriek. Gelukkig hadden we drie adresjes die geen van allen bleken te kloppen. Toen werden we een heel vage buurt in gelokt en na twee keer links en drie keer rechts stonden we bij de winkel van de vent die ons meegelokt had. We screw you all the time! Maar, wij wilden juist zien hoe batik gemaakt werd, niet kopen. Ah, dat kon ook. Dus na weer drie keer links en twee keer rechts kwamen we bij een werkplaats, die echter al gesloten was. Maar gelukkig was daarnaast een winkel, waar we wel konden kijken. Jeroen brak het ijs en for a special price kocht bijna iedereen, na met meer of minder succes afgedongen te hebben, wat geverfde lapjes stof. Held van de dag werd echter Agus, die toen hij in het busje stapte glimlachend 10.000 rupiah tevoorschijn toverde. Hij had die lui om commissie gevraagd en dat ook gekregen. Hierna zijn we de Malioboro drie keer op en neer gelopen om zonder afgezet te zijn in de KFC te belanden. Hier was David zo blij en opgewonden, dat wij hem onmiddellijk aan een derdegraads kruisverhoor onderwierpen. Veel te snel bekende hij dat hij inderdaad met ene J. van het Foute geslacht gebeld had. Dit kwam hem te staan op 9x25 keer opdrukken. ZUUR! Na nog een vergeefse poging gedaan te hebben om iedereen aan het biljarten te krijgen, werden de bedjes opgezocht aangezien de volgende morgen om 6:30 uur de wekker zou gaan.
Frank van de Peppel
Langzaam begon het terrein te glooien en al spoedig begon de klim waarbij het busje regelmatig terug naar 2 moest. Aangekomen op het Dieng plateau voelden we de koele wind van 2000 meters. De tempeltjes vielen wat tegen (nogal klein), maar gelukkig was er nog meer te zien. Zo gingen we naar de tempel van Bima, het meer met de vele kleuren (zwak vulkanisch H2S) en de grot van meditatie. Van deze grot liep de beroemde Cliffhangerputi brug naar het picknick eiland. Deze hangbrug, opgehangen in 1883 was echter dermate vervallen dat Frank en Erik Jan niet verder dan de helft durfden en daarom stapten we maar weer snel in ons busje, op naar de moeder aller toeristische attracties, centrum van het Indo-Boeddhisme en wonder van de wereld.....
DE BORUBUDUR !!!
Deze tempel bestaande uit 9 (Bravo) terrassen, waarvan 3 (vaag) met stupa's staat vooral vol met beeldjes van Boeddha of Budha. Vanaf de top van de tempel was er een prachtig uitzicht op de omgeving. Aangezien we vlak voor sluitingstijd aankwamen was het lekker rustig op de tempel. Toen wij echter vertrokken werden we belaagd door zwermen souvenir verkopers die hun laatste rotzooi van de dag aan ons probeerden te slijten. Op de weg terug naar Yogya werd er prima gegeten bij een seafood restaurant.
Eenmaal weer thuis hebben we het schilderijtje en het Delftsch blauw overhandigd aan Bono's moeder. Met veel vertaal werk van Bono zag dit er uit als een sessie van de verenigde naties. Hier zit ik nu dit verhaal te schrijven terwijl de rest van de club in de rij voor de WC staat. Immodium werkt niet.
Jeroen Dirks
In 1½ uur waren we via een heus wandelpad bij de rand van een cliff aangekomen, maar grot... qua.... grot... cave... gera ??? Nergens te zien! Wat wel te zien was (over het randje) was de zee 200 meter lager, en achter een rotsje een laddertje van bamboe dat steil langs de rotswand naar beneden voerde. Carel en Erik Jan deden een poging voor de video, maar dit resulteerde in : "levensgevaarlijk; laten we een ander pad zoeken." Dit was er alleen niet, dus waren wij teleurgesteld. Al teruglopend passeerden wij het hutje, waar we een grot-donatie hadden gedaan (op de heenweg), en vonden wij een zeer vriendelijke man bereid ons langs de rotswand voor te gaan. Na een klein half uurtje hangen en balanceren op plantenwortels, uitstekende stenen en vastgebonden bamboestokken kwamen we op zeeniveau bij de ingang van de grot aan. Hier troffen wij een aantal mannen en een vrouw die daar rustig hun zondag doorbrachten. Er was onder hen ook een zeer oude man met een snaard (of een snor) die waarschijnlijk een soort meditatief, spiritueel figuur was. Zonder schoenen en eigenlijk ook met hoofddeksel (dat we niet bij ons hadden dus mochten we ook zonder) begaven wij ons in de grot alwaar wij al gauw met zaklantaarns de aarde-donkere "achter-kamers" in kropen.
In de één-na- laatste ruimte lag een simpel houten bruggetje over een watertje en aan de andere kant van het bruggetje zat een man, omringd door kaarsjes. Hij had daar drie dagen gezeten en was van plan nog vier dagen, dag en nacht, zonder eten te blijven zitten. (Mediteren, tot zichzelf komen.) Hij vertelde ons dat hij van Surabaya kwam en in 52 dagen hier naartoe was komen lopen! Uit het gesteente in de laatste kamer stroomde helder grotwater, hetgeen "anti-virus" water zou zijn. Uit de grot en weer naar boven geklauterd (ging iets beter dan naar beneden) dronken wij bovenaan de cliff een beker warme, zoete thee, iets verderop een lekkere kokosmelk en begaven we ons naar het hotel waar Jeroen, Frank en Bono lekker in de zon hadden gelegen. Wij aten met z'n allen in het hotel en werden naar huis gebracht met een zéér luxe busje van het hotel. Om ongeveer 02:00 uur stapten we in de trein naar Surabaya.
David Wijmans
In Probolinggo werden we, hobbelend naar de uitgang, aangeschoten door een lange blondine, wel niet mooi maar wèl gezellig, die ons vertelde dat zij getrouwd was met een Indonesiër. Deze inlandse echtgenoot had een busje dat ons voor 4000 Rp p.p. naar de rand van de vulkaankrater zou brengen.
Toen was het tiet veur 'n mafke.
Ons avondeten kregen we sneller dan de lunch. We gingen daarna snel weer pitten omdat we om half vier op moesten om naar de vulkaankrater te gaan. (Wiens idee was dat?)
Leo ten Wolde
Bij het restaurant verzamelden de gasten en met z'n allen vertrokken we in 't pikkedonker naar de krater. De horden toeristen moesten eerst afdalen naar 'The sand sea'. Over deze zee twee kilometer naar de voet van de krater, waar de stoffige, moeizame tocht omhoog begon. Als een groep mieren liepen de toeristen naar boven en nestelden zich aan de rand van de krater.
In de diepte was een klein waakvlammetje te zien. Het maakte een bijna onheilspellend geluid. Goed ruikbaar was de ons zo bekende zwavellucht.
De vroege tocht was gelukkig meer dan de moeite waard. De zon kwam eindelijk op en het zag er inderdaad prachtig uit. De krater werd omringd door wolken, waardoor je het idee had dat je erg hoog zat. Bij het lichter worden gingen vijf van ons (Bono, Carel, Gijs, Leo & David) een rondje maken om de krater, waarbij een paar het natuurlijk niet konden laten om de naam van hun vriendin met stenen op de vlakte van een andere krater te schrijven. (Hè bah, wat klef!) Opmerkelijk detail is dat de bodem van de kraters hol aanklinken.
Zou er nog wat onder zitten?
De terugreis was erg stoffig, Frank probeerde het nog even op een paard, maar die Indo wilde natuurlijk zo hard mogelijk om z'n volgende klant op te halen. Dit was niet zo best voor Frank's buik, dus hij is maar weer afgestapt. Bij thuiskomst namen we in plaats van vier kleine kamers zonder toilet en douche, twee vierpersoonskamers met toilet (een echte pot) en een douche (warm!). Vanavond wordt de laatste nacht dat we kunnen douchen. Vanaf morgen op weg naar Nederland!
Erik Jan Kleingeld
Weer met hetzelfde busje en dezelfde chauf met tussenstop op dezelfde apotheek (je weet wel, de voorraad van de immodium moet weer gevuld worden) komen we aan op het station van Probolinggo. Gelukkig bleek ook vrijwel zonder remmen een mitsubishi busje best te rijden.
De trein naar Surabaya van de bewuste vertrektijd heeft blijkbaar alleen maar de 'ekonomi' (laagste) klas. Nou, dan moet dat maar. De harde banken die de trein eigen heeft zijn voor ons helemaal een luxe, want de zitplaatsen zijn al volledig bezet en we moeten dus indikkend op de grond (of op onze rugzakken) zitten. Onderweg hebben we nog de Choco fabriek 'Nestl‚ Indonesia' van buiten kunnen aanschouwen.
Omstreeks twaalf uur komen we aan op het station van 'Surabaya Gubeng' (één van de drie in Surabaya), en dus hebben we vier uur tijd om te dooien. Eerst moeten we onze bagage in de station depot doen. De lockers zijn eigenlijk vol bezet, maar zoals verwacht zei de Indonesi‰r: "That's no problem mister". De bagage kan gewoon achter een buffet in de depot worden geparkeerd voor dezelfde prijs. En toen zijn we de stad ingegaan om ons zelf te tanken! De weg naar een eettent is niet zo moeilijk. Bij de uitgang van het station werden we verwelkomd door een grote bord met boodschap: 500m McDonalds. De Mc Do ligt in een mall waar een 'Wartel' (zo'n PTT kraampje waar je overal naar toe kan bellen) toevallig ook zit. Terwijl David en Erik Jan PIA in Jakarta proberen te reconfirmeren via de 'Wartel', nuttigt de rest alvast iets lekkers in de Mc Do (? bestaat het?). Na Mc Do krijgt nu de mall zelf de kans zijn hoeken aan ons te laten zien.
Een paar hebben leesstof (novels, krant) gekocht en de anderen proberen buiten de mall langs de straat te lopen om een beetje indruk van de hoofdstad van de provincie Oost Java te krijgen. Maar die vonden het maar niks en toch maar terug naar de mall gegaan.
Om iets voor vier uur 's middags zitten we weer, behorend tot een groep excecutieven, in de trein richting Jakarta; waarschijnlijk is dit de beste trein die we ooit gehad hebben in de vakantie. Na twee suffe films te hebben genoten (zover men het kan genieten) zijn we gaan pitten of lezen. Ik zelf besloot mijn taak, het verhaal schrijven, te volbrengen terwijl de trein scheurt door naar Jakarta langs de South-Java route (dus met een tussenstop in het al bezochte Yogya). De te korte stop hield me weer om vanuit het station naar huis te bellen om Yogya een beetje op de hoogte te brengen over onze avontuur.
De lange reis terug naar Holland voor de zeven helden van Funine is begonnen. Alhoewel we hebben nog een hele dag morgen in Jakarta om de laatste rupiahs te benutten. Voor mijzelf staat nog drie weken intense vakantietijd voor de boeg.
Bono Wasistho
NB/PS: Bono, groetjes aan Dennie
Das pas bijkomen.... Na een croissantje, een toastje met honing en een bakje verse vruchten, danwel een cornflakes of een bolletje met cheddar cheese, waren de maagjes weer wat gevuld en de gezichtjes weer blij. Die werden nog blijer toen bleek dat er een Telegraaf van zaterdag te verkrijgen was. Weliswaar voor twaalf piek, maar dat mocht de pret niet drukken.
Om half negen ging het Museum National open. Deze laatste culturele noot van de vakantie werd binnen het uur afgerond. Het museum biedt een zeer interessante collectie vanuit heel Indonesië, waaronder een aantal reliëf kaarten. Om negen uur (B'vo) begonnen echter de bussen met toeristen binnen te stromen en we werden door huisvrouwen, Japanners en andere 'zeer geïnteresseerde groepen' toch gedwongen het museum spoorslags te verlaten.
Hierna was er nog (ruim) tijd voor een laatste rondje souvenirs shoppen. De gezochte batik clubbroeken werden echter niet gevonden, helaas. Alles bleek bovendien erg duur, zodat alleen David met behulp van credit-card iets van zijn gading mee naar huis nam.
Hoewel er niets was afgesproken, troffen onze funine helden elkaar blindelings bij de Mc Do onder het warenhuis. Besloten werd om te gaan eten bij de indonees onder de Mc Do. Dit was, bleek later, voor sommigen niet zo'n gelukkige keus. (zelf sat‚saus produceren is niet altijd een pretje)
De rest van de middag werd in het zwembad van het hotel doorgebracht. Hier diende een waterflesje als bal, tot Leo bedacht dat hij ook nog een echte strandbal bij zich had. EJ, David, Carel, Leo en Jeroen deden ook nog een dubieus spelletje in het water, waarbij naast onze reputatie tevens hun eigen en toekomstig leven op het spel gezet werd. Om vier uur was het douchen geblazen en konden de laatste voorbereidingen voor de reis naar huis gedaan worden.
In de lounge van het hotel gezeten, werden er twee taxi's besteld om ons naar het vliegveld te brengen. Toen de bagage eenmaal buiten stond, en wij ook, waren er echter geen taxi's.Wel het busje van het hotel, dat voor evenveel geld, te betalen aan 's mans eigen portemonnee, ons ook wel wilde brengen. Hier bleek dat ze er toch zijn in Indonesië, de busjes waar acht man plus bagage gewoon in kunnen.
Dit was helaas ook het moment om afscheid te nemen van Bono. Twee weken lang was hij onze regelheld geweest en hij heeft moedig geprobeerd om zeven verwende blanke jongens een beetje wegwijs te maken in zijn geboorteland, Java.
Op de airport bleken ze nog een laatste verrassing voor ons in petto te hebben. Luchthavenbelasting. 21.000 RP per persoon. Slik! Na het bijeen schrapen van al het overgebleven geld (daar gaat Pep's flesje cognac) bleken we nog 12.000 RP tekort te komen. Dus wij afdingen, maar daar trapten ze niet in. Afijn, toch nog maar dertig piek gewisseld en de jongens betaald. De luchthaven bleek niet veel bijzonders. Met pk771 van Jakarta via Singapore naar Karachi. Daar bleek, surprise surprise, dat we tussen Karachi en Amsterdam nog een landing zouden maken: in Lahore. Nu ja, dan ben je daar ook eens geweest. Zo leeg als de Boeiing was in Karachi (languit slapen op vier stoelen), zo vol werd hij na ±3 uur wachten in Lahore. Na voor de tiende keer Bugs Bunny en Road Runner gezien te hebben, voor de derde keer The Fugetive, voor de tweede keer Demolition Man en een vage film met Bruce Willis, en een film over twee oude opa's die om een veel jongere vrouw vechten en een vreselijk slappe western over Wyatt Earp (veel dialoog, weinig schieten), kwam de laatste verassing van de captain. Hoewel wij Iran, Hongarije, Roemenië, de Adriatische zee en Venetië gezien hadden, bleken we over Rusland, Minsk, de Baltische staten, Denemarken en Noord Nederland gevlogen te hebben. Kan een mens zich vergissen!
Op dit moment zitten we boven Amsterdam-west en gaan we, inch' Allah, landen. Ik zal proberen tot de landing door te schrijven, omdat daarmee in feite ons clublustrum ten einde loopt. Naar mijn mening is het een zeer gezellige reis geweest, helaas vaak in de war geschopt door darmproblemen. Toch denk ik niet dat iemand het gemist zou willen hebben.
Op dit very moment raken de wielen de grond en staan we weer op Nederlandse bodem.